Soms leven we precies daar – in het tussenin. Tussen angst en hoop, tussen pijn en rust, tussen wat we nog vasthouden en wat we al hebben losgelaten. Dit werk spreekt over het moment waarop spanning nog geen breuk is. Wanneer alles vanbinnen trilt, maar de vorm nog standhoudt. Wanneer een dunne draad – adem, schaduw, licht – ons voorkomt uiteen te vallen. Ik heb me altijd afgevraagd waar die onzichtbare grens ligt, tussen kwetsbaarheid en kracht, tussen angst en vertrouwen in het leven. Soms is ze zichtbaar, als een lichtstraal op het oppervlak. Soms is ze nauwelijks waar te nemen, een polsslag onder de huid. En misschien is dit wel het wonder: balans vinden in het tussenin, en telkens opnieuw voor het leven kiezen.