Dit kunstwerk is geworteld in de moed om verdriet niet langer te onderdrukken, maar het volledig toe te laten. Het gaat over die pijn in eigen handen nemen en er actief mee aan de slag gaan. Dit proces heeft mij gevormd tot een betere versie van mezelf, of in elk geval tot een veel minder gefrustreerde. En juist daardoor kom ik dichter bij een waarheid. Niet noodzakelijk een universele waarheid, maar wel de mijne. De tekst op het werk moedigt aan om verdriet te omarmen en te verwerken in plaats van het te onderdrukken. Voor kankerpatiënten kan het erkennen en verwerken van moeilijke emoties helpen om een weg te zijn naar kracht en zelfacceptatie, zelfs tijdens moeilijke tijden. Want waar verdriet wordt aangekeken, kan ook licht ontstaan.